Hoe vond je de cliffhanger van vorige keer? Het tipje van de sluier? Hoe dan ook, het is tijd om een en ander geheel te ontsluieren.

Aboriginal communities
Het begon allemaal op een dag van Heel Toevallige Ontmoetingen. In de morgen kwam ik in het hostel Aurore tegen, een meisje dat ik uit Cairns kende - mijn roommate, zelfs! Later die dag kwam ik Teun en Martijn uit Nederland tegen, die ik óók had leren kennen in Cairns. Bizar toeval.

Maar even to the point: die jongens waren op zoek naar werk. Terwijl we bijkletsten, bekeken zij het prikbord (ja, daar is-ie weer) voor leuke job offers. De volgende advertentie trok de aandacht: ‘6-day trip in aboriginal communities, all expenses paid, plus $250'. Zes dagen rondreizen op plekken waar je normaal nooit komt (de meeste communities kunnen alleen na aanvraag van permissie bezocht worden - bovendien liggen ze vaak uren van de bewoonde wereld af), alles wordt betaald (transport, eten, accommodatie) én nog geld toe? Perfect! Ze belden op, ik wilde natuurlijk ook wel mee, en een paar uur laten hoorden we dat we ook daadwerkelijk mee konden!

Goed, we moesten natuurlijk wel werken. Dit deden we in opdracht van een overheidsprogramma, genaamd ‘Try 'n Trade'. Het doel : kinderen in aboriginal communities stimuleren om over werk na te denken. Het overgrote deel van de aboriginals die in een gesloten community leven, heeft geen werk, en denkt daar ook niet over na. Vraag je aan een kind in een westers land wat hij wil worden, dan heeft hij altijd wel een antwoord: brandweerman, coureur, Superman voor mijn part - maar in ieder geval een droombaan. Vraag je het in de communities aan een kind, ongeacht de leeftijd, dan kijkt hij je aan met een compleet lege gezichtsuitdrukking. Vaak heeft hij er oprecht nog nooit over nagedacht. Het is zo'n andere wereld... Om de kinderen zich wat meer open te laten stellen voor in ieder geval de gedachte aan werk, organiseerden wij in elke community die we bezochten een markt, waarbij elk stalletje een ambacht liet zien, of een bedrijf die stages en trainingen aanbood. De kinderen konden zelf proberen een pannenkoek of cocktail te maken, te stuccen, te timmeren, leren over auto's repareren, met een elektricien lichtjes aansluiten, plantjes zaaien, enzovoorts. Over het algemeen waren ze erg verlegen in het begin - maar als ze eenmaal door hadden dat het leuk en niet moeilijk was (of dat het gratis was), werden ze enthousiaster. Zeker weten een toffe en interessante ervaring.

Wat de week echt tot een topweek maakte, was de groep mensen met wie we op stap waren: supergezellig. Hoofd organisatie was Nicole, een meisje dat werkt voor een overheidsdepartement. Zij had haar ouders meegenomen (om te chauffeuren en te koken), een goede vriend van haar (voor de fotografie) en ons, backpackers. Ook waren er dus vertegenwoordigers van bedrijven en instellingen. We hadden de grootste lol samen: flauwe grappen, gezellig geouwehoer en wat al niet meer... Een mooi voorbeeld van een anekdote was dat Martijn (type: luidruchtig en met een schijt-aan-iedereen attitude) zo nu en dan in een roze meisjespyjamabroek rondliep. Gewoon, omdat het kan, zeg maar. Omdat het comfortabel is. De moeder van Nicole had naar aanleiding daarvan een briljant plan: ze kocht alle broeken in de winkel en op de laatste avond kwamen we één voor één uit onze tent met die broek aan! Martijn kwam niet meer bij van het lachen - evenals wij. Vervolgens zijn we in die broeken uit eten gegaan, wat ons in eerste instantie natuurlijk al veel vreemde blikken opleverde. Maar het werd nog mooier toen weop de terugwegdoor de politiewerden aangehouden voor een alcoholtest. De chauffeur (gelukkig ook daadwerkelijk de bob) moest uitstappen. In z'n roze pyjamabroek... Het werd nog grappiger toen we met z'n allen achter uit de Troopy (= Toyota Landcruiser Troopcarrier, auto met bankjes achterin, genoeg voor tien personen) sprongen en op de foto gingen met de politiemannen - allemaal in sexy nachtkledij dus... De politiemannen vonden ons geloof ik maar een raar stelletje (oké, misschien best begrijpelijk), maar wij kwamen niet meer bij.

Roadtrip nummer ik-ben-de-tel-kwijt
Nicole vroeg ons of we ook met het tweede event mee wilden helpen. Daar hoefden we natuurlijk geen twee keer over na te denken! Tussen de eerste en tweede week zat echter een week niets. Maar omdat ze de huurauto's toch allemaal voor drie weken gehuurd had, mochten wij voor een week met de Troopy op stap! En zo kwam het dat we met z'n vijven (we namen een Duits koppel mee, waar Teun en Martijn al een tijdje mee optrokken) op roadtrip gingen door het Dampier schiereiland, ten noorden van Broome. En wow - dat was echt prachtig. Overal een indrukwekkende kustlijn: turquois water, wit strand en vuurrode rotsformaties. Het zeewater is er helder en warm, het tegenovergestelde van elk strand in Nederland dus. Je hoeft niet eens te wennen aan het water, het heeft echt een aangename temperatuur! Een week lang kampeerden we in de bush, maakten we kampvuur, visten we (of eigenlijk, de mannen) en aten we de buit (vis of krab) en bakten we brood. Douchen doe je door te zwemmen en kleding kun je best vijf dagen aan, ook al verlies je liters zweet per dag. In een van de dorpjes aldaar kende het Duitse koppel een ander koppel. We bezochten ze, en spontaan namen ze ons mee met hun bootje op snorkel- en speargunfishing trip! Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat het Australische volk het aardigste en spontaanste is dat ik ooit heb leren kennen.

Aboriginal communities revisited
Na onze prachtige roadtrip moest er weer gewerkt worden: ditmaal iets zuidelijker, in natuurgebied de Pilbara, met communities tot in de Great Sandy Desert. Ook hier verbaasden we ons weer over hoe anders het eraan toe gaat in de communities. De meeste gelijken een vuilnisbelt: overal ligt afval op de grond. En dat betekent niet op het asfalt, want de wegen in de outback zijn bijna allemaal unsealed. Het afval ligt dus gewoon op het gras, in het zand... Mijn persoonlijke theorie is dat aboriginals gewend zijn om te leven van de natuur, wat betekent dat alles dus ook teruggegeven kan worden áán de natuur. Etensresten, enzovoorts. Met plastic verpakkingen en andere rommel gebeurt nu nog hetzelfde.

Een van de hoogtepunten van deze week was het overnachten bij de goudmijn, een tussenstop onderweg. De economie van West-Australië draait grotendeels op de mijnindustrie. We kregen een rondleiding naar de mijn zelf: een immens gat in de grond, waargrote kiepwagensin en uit reden. De wielen van deze monstertrucks waren al twee keer zo groot als ikzelf... Opnieuw een unieke ervaring, iets wat de meeste backpackers nooit te zien krijgen.

Perth
Nu ben ik in Perth. Om een lang verhaal kort te maken over hoe ik zo snel daar ben aanbeland: mijn collega's gingen terug naar Broome, maar omdat mijn tijd in Australië er al bijna op zit, wilde ik liever vanaf waar we waren (Port Hedland) verder zuidwaarts reizen. Port Hedland is echter een mijnstadje = geen hostels = geen backpackers = geen lift naar het zuiden. Omdat bussen net zo duur is als vliegen, maar oncomfortabel en tijdrovend (26 uur naar Perth!), boekte ik dezelfde dag nog een vlucht naar Perth (op 11 september - oei!). Daarmee heb ik - helaas! - heel wat mooie bezienswaardigheden aan de westkust overgeslagen, zoals het Ningaloo Reef (blijkbaar net zo mooi als het Great Barrier Reef) en Karijini National Park (blijkbaar het mooiste natuurpark aan de westkust), wat betekent dat ik nog een keer terug moét komen naar Australië. Hè, wat vervelend nou.

(Even tussen haakjes: waarom schrijf ik zo veel tussen haakjes? Lees de laatste alinea maar eens terug...)

Nu ben ik dus in Perth. Om eerlijk te zijn, was ik wel weer toe aan civilisatie. Bushcamping is allemaal leuk en aardig, maar op een gegeven moment begon ik te hunkeren naar stadsdingen. Musea en zo. Gemaaid gras om in te liggen met een boek. Verse in plaats van ingeblikte groenten. Hmm. Dingen waar ik nu met volle teugen aan het genieten ben. Dus ik zeg: cheers mate, see ya later!

PS. Ik heb een klein baantje gevonden: werken op de kermis. In m'n volgende blog uiteraard meer daarover. Ik ben zelf ook benieuwd...

PPS. Even een paar nutteloze dingen op een rij:

• Afgelopen zondag heb ik anderhalf uur in de rij gestaan voor een tentoonstelling. Het was het niet eens waard. (Zou het wel geweest zijn trouwens, als ik niet voor elk tentoongesteld object opnieuw in de rij had moeten staan.)
• De Nederlanders ontdekten Australië eerst, en noemde het New Holland. Maar we vonden het niet interessant genoeg, en toen later de beroemde Captain Cook hier aanmeerde, claimde hij het voor Engeland. Er zijn echter nog wat dorpjes die in naam nogal Nederlands aandoen, zoals ‘Dirk Hartog', ‘Zuytdorp' en ‘Leeuwin'.
• Gisteren vond ik een Nederlands schap in de supermarkt. Ik was zo blij als een kind en kocht appelmoes, rinse appelstroop en stroopwafels. (Misschien kom ik nog terug voor de Remia fritessaus, kletskoppen of speculaas...)
• Een paar dagen geleden heb ik een introductieles salsa gedaan, met Aurore (want ja, ik ben haar ook alweer tegengekomen in Perth). Het was hilarisch.
• En als we het dan toch weer over toevallige ontmoetingen hebben: een paar dagen geleden trok ik een sprintje om de bus te halen. De laatste jongen die instapte vertelde de chauffeur om even te wachten op mij. Bleek die jongen een andere roommate uit Cairns te zijn, die ik al vier maanden niet had gezien! Het moet niet gekker worden.
• Op het moment ben ik part time vegetariër. Australiërs eten altijd vlees: bacon als ontbijt, worstjes als lunch en dan een flinke barbecue als diner. Dat ging me nogal tegenstaan. En nu eet ik eigenlijk nog maar een of twee keer per week vlees.
• Australiërs zijn lui wat betreft taal. Articulatie is veel te ingewikkeld, en ‘lange' woorden kunnen altijd korter: g'day (good day), brekkie (breakfast), barbie (barbecue), Oz (Australië), mozzie (mosquito), chewie (chewing gum), footy (Australian Rules football), sunnies (sunglasses). Enzovoorts.