Maar voordat alles daadwerkelijk anders werd, gebeurde er ook nog wat. Vandaar: eerst Perth en Fremantle.

Wat ik jullie al meedeelde over Perth, was dat ik er vooral genoot van civilisatie in het algemeen. Musea, grote supermarkten, parken met de geur van versgemaaid gras, verbinding met de buitenwereld (lees: gratis internet in de bibliotheek)... Dit heb ik zo'n week volgehouden - daarna was ik er wel weer klaar mee. Perth is een aangename stad, maar niet zo intrigerend en artistiek als Melbourne bijvoorbeeld was. Het hostel waar ik verbleef hielp eerlijk gezegd ook niet mee: 90% van de inwoners was van Aziatische afkomst gok ik - en zij hebben de neiging in hun Aziatische comfortzone te blijven. Oftewel: ik voelde me een beetje allenig daar.

Fremantle
Maar goed, niet getreurd. Herinner je je dat ik in mijn vorige blog over toevallige ontmoetingen sprak (die in de bus)? Nou, de jongen in kwestie nodigde me uit om naar Fremantle te komen (klein, relaxed, hippieachtig stadje ten zuiden van Perth). En Fremantle (ook wel Freo genoemd) is supertof. Artistieke winkeltjes, een grote weekendmarkt, veel terrasjes en gewoon een ontspannen sfeer. Het hostel (genaamd: Pirates) maakte het allemaal nog een beetje beter. Het was klein, maar dat is altijd positief: je kent bijna iedereen bij naam en het is daarmee veel persoonlijker. Aan de orde van de dag in Pirates waren strandbezoekjes, cliffjumping, vele potjes pool, samen films kijken, maar voornamelijk: heel veel feesten met de groep toffe mensen daar. Vooral de themafeestjes waren populair: mad hatter party, pyjama party, bin bag party, enzovoorts. Zondag was cake day; de dag waarop een paar kerels van het hostel een taart bakten. Naakt, met alleen een schort voor. I'm not kidding... Wat kan ik nog meer over het dagelijkse leven in Pirates vertellen? We keken geen dvd's, maar video's: lekker ouderwets. Zo nu en dan klommen we in een boom (note to self: niet doen als je dronken bent). Elke avond als de baas naar huis was, stopten we proppen papier in de poolpockets, zodat we niet voor elk potje twee dollar hoefden te betalen. Kortom, een ontzettend leuke tijd.

Kermis
Maar, er moest ook gewerkt worden! Zoals ik jullie al vertelde in mijn vorige blog, had ik een baantje gevonden op de kermis. De kermis in Perth was immens groot; lopen van de ene naar de andere uithoek kostte een halfuur. Er was van alles te zien en te doen - natuurlijk waren er een reuzenrad, achtbanen en allerlei soorten kraampjes waar je knuffels en dergelijke rotzooi kon winnen, maar ook een paardenshow, een koeienveiling, een schapenscheerdersbijeenkomst, dagelijks vuurwerk, een tentoonstelling van oude machines (nee, ik heb ook géén idee waarom) en wat al niet meer. Ikzelf stond in de schietkraam, alwaar de gemiddelde klant met de air rifle ('No, the barrel is not bent, sir.' Túúrlijk niet.) net niet genoeg had aan vijf kurken om de gehele stapel blikjes omver te schieten en een prijs te winnen. Een complete rip-off? Inderdaad. Maar wel een hilarische ervaring...

En toen...
... werd alles echt anders. Metgevolgen voor de rest van mijn reis. Ik zal niet te veel uitwijden over het hoe en waarom; waar het op neerkomt is dat ik voor mezelf heb gekozen. Dit betekent het volgende: ik blijf toch een heel jaar in Australië. In plaats van 3 december 2010 staat mijn vlucht terug naar Nederland nu gepland op 30 april 2011. Een grote verandering, maar ik ben bést een beetje blij met deze beslissing. Wat ik in die extra tijd ga doen? Als eerste zal ik weer een tijd gaan werken - mijn budget is niet bepaald afgestemd op een volledig jaar rondreizen. Dit ga ik in of rondom Sydney doen, zodat ik kerst en oud en nieuw daar kan vieren. Een groep mensen van Pirates komt ook naar Sydney, dus dat wordt één groot feest. En egenlijk stond oud en nieuw in Sydney stiekem al hoog op het lijstje things to do before I die...

Eind januari gaan we met een groep mensen (de meesten ook van Pirates) bovendien een paar weken naar de Filipijnen. Even er tussenuit, naar het cultureel misschien iets interessantere Azië. En daarna? Ik heb geen idee. Ik zou graag nog wat meer tijd aan de westkust van Australië verblijven, maar eigenlijk moet ik ook nog wel de Outback zien, vind ik zelf. Maar goed, tijd genoeg om daar over na te denken.

Sydney
Terug naar mijn reis. Na Fremantle was het tijd om me voor te bereiden op mijn reis naar Nieuw-Zeeland! Van Perth vloog ik naar Sydney, omdat mijn vlucht naar Nieuw-Zeeland vanaf daar vertrok. Omdat ik nog niet in Sydney was geweest, had ik het zo gepland dat ik daar een weekje was, voordat ik verder zou reizen.

Om heel eerlijk te zijn, heeft Sydney me in die week nog niet helemaal voor zich gewonnen. Het is een immens grote stad met veel mogelijkheden, maar dit bracht met zich mee dat het duur en onoverzichtelijk is om er te leven. Maar natuurlijk heb ik me wel weer uitgeleefd op sightseeing, zoals jullie van me gewend zijn. Zo bewonderde ik twee kathedralen, het stadhuis, het belangrijkste museum en natuurlijk: de Harbour Bridge en het Opera House. Mooi hoor, die laatste twee, maar niet zo bijzonder als ik had verwacht... Het zijn dé iconen van Sydney, misschien dat mijn verwachtingen daarom wel te hoog waren. Ik vond de Harbour Bridge gewoon een grote brug, en het Opera House was juist kleiner dan ik had verwacht. Wat ik wel helemaal geweldig vond in de omgeving van Sydney, waren de Blue Mountains: een duizenden hectare groot natuurpark met bergen en valleien met regenwoud, watervallen en prachtige hiking tracks. Het heet niet voor niet de Blue Mountains, ze waren ook echt blauw. Dit heeft iets te maken met bepaalde stofjes in de lucht en weerkaatsing geloof ik (oh, was ik maar beter in aardrijkskunde). De foto's van mijn dagtrip naar de Blue Mountains staan al op mijn Facebook. Ja ja, ik ben inmiddels weer helemaal bij met uploaden!

Volgende keer alles over Nieuw-Zeeland, waar ik gisteren naartoe ben gevlogen!

PS. Hier weer een aantal nutteloze dingen:

• De mode in Australië. Ik kan er niet over uit. Voor meiden: het is totaal geaccepteerd om een legging te dragen zonder jurkje/rokje eroverheen. En dan een Fame-achtig wijd, kort hemdje. Oh, en het maakt niet uit als je niet bepaald een Kate Moss-figuurtje hebt: iedereen kleedt zich zo. Voor kerels: trek je witte sokken zo hoog mogelijk op als je een korte broek (lees: je surfshorts) draagt, en je hoort er helemaal bij.
• Australiërs eten ontbijt vaak buitenshuis, in een restaurantje. Nog vóór ze naar hun werk gaan dus. Kun je je dat in Nederland voorstellen? Hun ontbijt bestaat meestal uit bonen in tomatensaus, gebakken ei, bacon en toast. Heel Brits, dus.
• In het Engels is half five kort voor half past five. Half zes dus. Daar heb ik in het begin wel even aan moeten wennen, maar nu zeg ik het zelf zonder er over na te denken.
• Meer dan de helft van de Canadezen die ik heb ontmoet heeft Nederlandse voorouders. Blijkbaar zijn er ook heel veel Nieuw-Zeelanders met een Nederlandse achtergrond.
• En dan nu een opsomming van dingen die ik in Australië al ben kwijtgeraakt: jurkje, paspoort (ik heb hem net weer terug, na twee maanden reizen zonder - gelukkig heb je geen id nodig op binnenlandse vluchten), telefoonoplader, bikini, bh, legging, brillenkoker, sokken, zo'n twintig haarelastiekjes en speldjes, EHBO-kit, zonnebril, en onlangs nog mijn dagboek (aah!)... Ongeordend? Hoezo?