De titel van dit hoofdstuk geeft hetal mooi aan: mijn van tevoren o-zo bejubelde baantje was niet echt wat ik ervan verwachtte. Geen gemoedelijk familiemotel, geen vriendelijke leidinggevende en geen drie maanden het ‘ik ben op wintersportvakantie'-gevoel. Geen internet, dus lange tijd geen nieuwe blog. En, erger nog: in heinde en verre was geen fatsoenlijke berg te bekennen. Laat staan sneeuw. Kun je het je voorstellen? Er was eigenlijk vooral veel negatief aan de hele onderneming. De Russische leidinggevenden (type: slecht Engels) kregen het telkens voor elkaar om je in de meest idiote situaties te plaatsen - maarachteraf kan ik er (gelukkig) wel om lachen.

Canberra
Maar laat ik bij het begin beginnen. De laatste keer dat ik schreef was ik nog in Brisbane. Na Brisbane ben ik doorgereisd naar Canberra, op weg naar de Australian Alps. Dacht je dat Sydney of Melbourne de hoofdstad van Australië was? You thought wrong. De hoofdstad is Canberra - een relatief kleine en voor veel mensen saaie stad. Ik, als kunst- en cultuurliefhebber, kwam er echter prima aan mijn trekken. Natuurlijk heb ik het Parliament House bezocht (heel toepasselijk op 9 juni, de dag van de verkiezingen in Nederland): een prachtig staaltje moderne architectuur. En toen ik de rondleider vertelde dat ik uit Nederland kwam, liet ze me een prachtige oude staande klok zien, die de Nederlandse regering ooit cadeau heeft gedaan aan haar Australische collega's. Leuk! Ik raakte aan de praat met een van de beveiligers, aan wie ik vertelde dat er verkiezingen waren in Nederland. Hij vertelde me dat de Nederlandse ambassade praktisch om de hoek lag, en dat ik daar waarschijnlijk wel mijn stem kon uitbrengen. Als brave GroenLinks-stagiaire wilde ik daarom een poging wagen - maar na vele omzwervingen in de vrieskou (Canberra heeft échte Hollandse winters) bleek dat stemmen alleen mogelijk was, wanneer je je van tevoren aangemeld had. Een bezoekje aan de National Gallery of Australia maakte het echter allemaal weer goed: een prachtig museum met een grote collectie kunst van over de hele wereld. Het statige Australian War Memorial bezocht ik de dag erna: een aangrijpend monument met uitgebreid oorlogsmuseum. Tot slot heb ik nog een prachtige moderne dansvoorstelling bezocht, een samenwerking tussen Australische en Singaporese dansstudenten.

Berridale
Tijd om Canberra te verlaten, en de Snowy Mountains op te zoeken. Nou ja, mountains... Eenmaal in Berridale vroeg ik me af ik wel goed zat: geen sneeuw te bekennen. En Berridale was écht een isolated shithole, zoals men me van tevoren had verteld. Er was alleen een pub, een tankstation, een bakker en een general store. (Ik had het graag een supermarkt willen noemen, maar nee: die naam verdient het eigenlijk niet. Het was klein, en aan de eind van de week was een groot deel van de voorraad op. Bovendien was alles ongeveer drie keer zo duur als in een grote supermarkt, dus het was niet bepaald the place to go. Maar dat terzijde). Het motel was niet veel beter: oud en vies, en de werkgevers chaotisch. En zoals ik eerder al aangaf: hun Engels was nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. Op het moment dat de eerste werknemers arriveerden (ik en twee andere Nederlandse meisjes), moest alles nog opgeruimd en grondig schoongemaakt worden. Alle kamers, de keuken, het hele restaurant én het huis waar wij zelf zouden verblijven. In twee weken. In die twee weken heb ik voornamelijk schimmel verwijderd, inboedel van het restaurant door de vaatwasser gedaan (honderden borden, schalen, pannen, glazen, bekers, soorten bestek...) en heel veel vierkante meters geveegd, gestofzuigd en gedweild. Hard werk, maar het verdiende in ieder geval goed.

BerriFAIL
Maar over het algemeen was het dus niet bepaald rozengeur en maneschijn... Ik wil je enkele bizarre situaties niet onthouden:

Op een dag tijdens de lunch, sneed ik mezelf in mijn hand terwijl ik mijn broodje open wilde snijden. Het was een scherp mes, en de snee daardoor redelijk diep, dus voor de zekerheid reden twee collega's met een auto me naar het ziekenhuis. (Het hoefde gelukkig niet gehecht te worden, maar het werd wel gelijmd.) Toen ik terug was in het motel, vertelde de baas me doodleuk dat ik een ander mes had moeten gebruiken om mijn brood te snijden. En dat ik dat had moeten weten, want op mijn CV staat dat ik eerder in de horeca heb gewerkt. Nou ja! Een 'Are you OK?' was beter op z'n plaats geweest...

De kok arriveerde: een jongen uit Engeland, met flinke werkervaring in een chique restaurant. Die werkervaring betekende echter niet veel voor de baas. Nee, hij liet hem nauwelijks iets zelf doen, legde de simpelste dingen uit, en keek hem constant op de vingers. Voor sommige groepen gasten in het motel moest 's ochtends een lunch om mee te nemen gemaakt worden: een sandwich met kaas, ham, komkommer, tomaat en sla. Eitje, zou je denken. Maar nee, dat was toch echt te ingewikkeld voor ons, als doodgewone werkgevers. Alleen de kok mocht dat doen, en zelfs hem werd het uitgebreid voorgedaan. Geen grapje: de baas legde de kok uit hoe hij de boter moest smeren. Echt waar.

Nog zoiets: de baas had zo zijn favorieten. Na je een dag of wat op de vingers te hebben gekeken, leek hij voor zichzelf besloten te hebben wie hard en snel werkte, en wie niet. En als je geen goede indruk had gemaakt, kreeg je gewoon minder uren. Tot het punt dat sommigen nauwelijks de huur konden betalen van de uren die ze wekelijks mochten werken. Want ja, we moesten honderd euro huur per week betalen om te leven in een slecht geïsoleerd huis, dat bovendien op twintig minuten lopen van het motel af lag - een afstand die ik dagelijks twee tot vier heb moeten lopen. Oh, en voor dat huis werd op je eerste loonstrookje bovendien 350 euro borg ingehouden. En als je niet twee weken van tevoren aangaf wanneer je wilde stoppen met werken, dan zag je die borg nooit meer terug. En dat terwijl de baas in principe wel de macht had om je ter plekke te ontslaan.

Een beetje positiviteit
Gelukkig was het niet alleen maar drama. We zaten met zo'n twaalf backpackers in het huis, wat betekende dat er ook leuke momenten waren. Je had ten minste mensen met wie je samen kon klagen en schelden. Eén van de leuke momenten was mijn verjaardag: met verjaardagskaarten en een heuse taart, gebakken door een collega (oké, hij smaakte naar scrambled eggs, maar het idee was leuk). Zo hadden we meer gezellige avonden, en dat maakte het allemaal wat draaglijker. Wat ik ook heel tof vond, was het feit dat we trainingen kregen in skiverhuur. Als wintersporter was het erg leuk om je eigen te maken hoe alles op een ski en snowboard moet af- en ingesteld moet worden. Een kleine nuance in alle negativiteit is dus wel op zo'n plaats.

Melbourne
Na een maand was het echter wel weer mooi geweest (ik ben hier natuurlijk vooral om te genieten!), en trok ik verder. Volgende missie was de westkust, van Darwin naar Perth. Het ticket naar Darwin was het goedkoopst vanaf Melbourne, vandaar dat ik daar eerst naartoe ging.

En daar ben ik nu nog steeds. Morgen gaat mijn vlucht naar het noorden, maar eigenlijk wil ik nog niet weg. Ik ben verliefd geworden op Melbourne: een hippe metropool die barst van de mogelijkheden. Voor iedereen: studenten, backpackers, kunstliefhebbers, multicultiknuffelaars (in de positieve zin - niet de Geert Wilders-nasmaak), fashion lovers, culinaire neuzen, kroegtijgers, gokkers (één van de grootste casino's in de zuidelijke hemisfeer), fietsers, en ga zo maar door. In de zes dagen dat ik hier ben geweest, heb ik al ontzettend veel gedaan en gezien. (En ook gekocht. Au, zei mijn bankpas.) Een kleine opsomming: twee kathedralen, het provinciehuis, het stadshuis, het Museum for the Moving Image, de National Gallery of Victoria (WOW! Een aanrader voor elke kunstliefhebber), de Queen Victoria Market, het prachtige treinstation, de immense bibliotheek met historische tentoonstelling, de mooie oude art deco shopping arcades... Maar dat is niet het enige wat leuk is aan Melbourne; ik zit namelijk ook in een hostel met geweldige medereizigers. Gezellige, slimme, grappige en interessante mensen met wie ik superveel plezier heb. Dat maakt het nog lastiger om te vertrekken. Maar goed, ik moet weer door!

Tot slot
Je zult misschien gezien hebben dat ik eindelijk geprobeerd heb foto's op mijn weblog te uploaden. Dit heeft me veel tijd en moeite gekost: de fototoepassing van reismee.nl is langzaam en geeft vaak foutmeldingen. Ik kan dus niet beloven dat er nog veel foto's bij komen (oprechte excuses voor de mensen die me extrafotoruimte cadeau hebben gedaan). Op mijn Facebook staan echter wél veel foto's, omdat dit een erg snelle website is. Dus voor alle mensen zonder Facebook: maak ook een profiel aan om mijn foto's te bekijken, of kijk een keertje mee met iemand die een account heeft!

Voor zover hoofdstuk 3. Volgende keer Darwin en omgeving: zon, zee en strand!