Hoofdstuk 1.

Het is pas een week geleden dat ik ben vertrokken, maar het lijkt al veel langer. Dat krijg je, met elke dag zo veel nieuwe indrukken! Een hele korte samenvatting is: het gaat goed met me! Maar een lang verhaal is leuker, vandaar dat ik hieronder wat uitgebreider uiteen zal zetten hoe de afgelopen week voor mij verlopen is...

Hongkong

Het was ontzettend raar om afscheid te nemen op Schiphol. Het voelde nog zo onwerkelijk... Tijdens mijn vliegreis heb ik dan ook vooral wonderlijk om me heen zitten te kijken, en had ik meer dan eens de gedachte: 'Straks word ik gewoon wakker in mijn eigen bed'. Helaas zorgde al dat nadenken voor een slapeloze vlucht, en kwam ik half 9 's ochtends compleet uitgeput aan bij mijn hostel in Hongkong. Mijn kamer was - natuurlijk -nog niet klaar, maar gelukkig mocht ik mijn bagage daar vast neerzetten. Om de tijd te dodenben ik op de bonnefooi de stad in gelopen. Na vijf minuten kwam ik bij een mooi park, waar ik heb genoten van de rust, en vande locals die op zondagochtend overal in het park te vinden waren in een of andere Tai Chi- of yogahouding. Mooie gewaarwording! Ik besloot wat uit te rusten op een bankje, maar dat werd me niet in dank afgenomen: de bewaking vertelde me heel vlug al dat ik maar rechtop moest slapen... (Even tussendoor, dat is een van de dingen die me het meeste opviel aan Hongkong: het is er overal ontzettend schoon en veilig. Schoonmakers en beveiligers staan werkelijk op elke straathoek.)

Toen ik later in de ochtend eenmaal gesettled was in het hostel (en een flinke middagdut had gedaan), ben ik richting de haven gelopen. Dat was echt enorm indrukwekkend: een skyline bestaande uit tientallen wolkenkrabbers, tegen een achtergrond van bosrijke bergen. Aan de haven lag ook het Hongkong Museum of Arts. En als je mij een beetje kent, weet je dat dat me wel blij maakte... (Prachtig museum overigens; ik was vooral fan van de oude Chinese kalligrafie- en houtsnedekunst. Maar dat terzijde.)

De overige drie dagen heb ik ontzettend hard mijn best gedaan om zo veel mogelijk bezienswaardigheden te zien. Zo ben ik naar Hongkong Island gegaan, om daar vanaf de top van de berg nog meer te genieten van de skyline, en ben ik daarna heel sportief helemaal naar beneden gewandeld. Ik heb een paar tempels bezocht, de befaamde Ladies Market (een van de honderd markten in Hongkong...) en - natuurlijk - nog wat musea. De koek was echter al redelijk snel op: Hongkong is vooral indrukwekkend om 1. de gebouwen en 2. de eindeloze mogelijkheden om te shoppen. De gebouwen heb je als niet-Bouwkundestudent redelijk snel gezien, en ik kwam er ook niet om te shoppen. Je begrijpt dat ik na vier dagen daarom wel zin had in mijn volgende bestemming: Australie.

Australie (Cairns)

En daar was ik dan: eindelijk in Australie. Meteen een goede eerste indruk: zonnig weer, leuk hostel en relaxte mensen. Echt, een van de tofste dingen tot nu toe hier, vind ik het feit dat iedereen je altijd oprecht vraagt hoe het met je gaat (ja, ook de vrouwtjes achter de kassa bij de supermarkt, ja), zodat je altijd wel een praatje kan maken. Daar was ik wel aan toe na Hongkong, want daar voelde ik me nogal eenzaam: geen andere backpackers, en ondanks dat de Chinezen erg beleefd zijn, zijn ze niet echt spontane gesprekspartners.

Wat kan ik vertellen over mijn drie dagen in Australie? Eigenlijk heb ik al best veel meegemaakt: een testrit in een busje dat ik misschien ga overkopen(links schakelen is geen probleem, links rijden is wel wennen, want: wanneer moet je nou naar links en naar rechts kijken?), een snorkeltrip op het Great Barrier Reef (Wow! Behalve de heenweg: ik was nogal zeeziek...) en een introductie met de goedkoopste en daardoor de door backpackers meest geliefde vorm van alcohol: Goon (soort zoete witte wijn in een vierliterpak). Veel indrukken voor drie daagjes, dus. Ik ga maandag waarschijnlijk naar Cape Tribulation (google het maar) met een groep backpackers van het hostel, en er zijn nog honderd andere dingen die ik wil doen, maar hee, je bent een backpacker of niet: ik zie wel wat ik wanneer ga doen! Foto's volgen later nog, overigens.

Tot slot

Ik had beloofd om nog mijn contactgegevens in Australie te posten, dus bij deze:

Mobiel nummer: +61 4 35774806

Adres (post wordt doorgestuurd naar waar ik op dat moment ben):

MS Simone van Schip #4671#
C/- Wood Duck Work & Travel
153 Forbes Street, Woolloomooloo
Sydney, NSW, 2011

Skype

En tot slot, voor de Skypers onder ons: je kunt me op Skype toevoegen, ik gebruik gewoon mijn eigen naam (Simone van Schip, that is).

Dit was het voor nu! Ik zal proberen 1 a 2 keer per maand iets te posten, maar ik kan niets beloven...

See ya!

Zoals beloofd: de route.

In mijn eerste blog beloofde ik jullie eenverhaal over de route die ik van plan ben te gaan volgen. Ik heb overdit verhaal lang mijn hersenen gekraakt, want hoogstwaarschijnlijk hangt een groot deel van de route af van het toeval, het lot of andere onvoorspelbaarheden, zoals het weer. Niet bijzonder geschikt voor een samenhangend stuk proza, dus. Maar goed, er is een plan-in-grote-lijnen, vandaar dat ik het toch ga proberen.

Azië
Veel backpackers besluiten Azië mee te nemen in hun Australiëtrip, omdat je daartoch moet overstappen (vliegtuigen halen het brandstoftechnisch gezien net niet om in één keer te vliegen). Ook ik heb die optie overwogen, maar uiteindelijk heb ik besloten dat niet te doen. Ik wil ontzettend graag nog een keer door Zuidoost-Azië reizen, of een soortement van Peking Express doen, begrijp me niet verkeerd. Maar ik hou meer van het credo: als ik het doe, dan doe ik het goed.Dus niet zo half-half een paar weekjes voor ofnaAustralië, wantdaarmee wordt Azië - in mijn ogen - een beetje een tweederangs ik-ben-toch-in-de-buurt-dus-waarom-niet reisje.

Maar goed, ikzal me focussen op de route die ik wél ga maken. En daarmee ga ik meteen mijn vorige alinea een beetje onderuit halen, ben ik bang. Ik begin namelijk in Hongkong. Ik ben zelf ook benieuwd hoe ik me hier uit ga redden, maar ik ga toch een poging wagen. Het zit zo: ik moest sowieso overstappen in Hongkong. De reisorganisatie bood me goedkoop drie dagen overnachting in een hostel daar aan, zodat ik precies tijd genoeg had voor een mini citytrip. Daar kon ik geen 'nee' tegen zeggen... (Maar geloof me: die uitgebreide, niet-zo-halfbakken-Aziëtrip gaat er ook komen. Ooit.)

Ik begin dus in Hongkong. Ik weet eerlijk gezegd vrij weinig van deze stad, behalve dan dat het een heul grote stad is, met heul drukke kruispunten en een skyline met heul veul hoge gebouwen. Tijd voor Wikipedia, lijkt me. Deze website vertelt me dat er in Hongkong ongeveer zeven miljoen mensen wonen, dat de stad in 1842 werd 'uitgeleend' aan de Britse Oost-Indische Compagne en dat Jackie Chan er geboren is. Oh, en de lijst bezienswaardigheden telt 37 aanraders, waaronder de 'Betegelde Straat' (spannend...), de 'Happy Valley Racecourse' (klinkt, eh, vrolijk) en niet te vergeten de 'Tai Cheung Cake Shop': de populairste eierentaartwinkel (hoezee!). Goed, ik laat me verrassen daar...

Australië
Na drie nachtjes ruil ik China dan toch echt in voor het hoofddoel van mijn reis: Australië. Ik begin in Cairns, in het Noordoosten. Cairns ligt aan de kust,ter hoogte van het Great Barrier Reef, en is daarmee het mekka van de snorkel- en duikliefhebber. De Lonely Planet raadt me dan ook aan om hier zeker een snorkeltrip te doen of mijn duikbrevet te halen. Die twee staan allebei hoog op mijn verlanglijstje, dus ik maak graag van de gelegenheid gebruik. Het Noordoosten van Australië staat verder bekend om zijn mooie regenwouden en ook dat lijkt me een tochtje waard (ondanks de blijkbaar nogal vervelende muggenpopulatie...). Tot slot wil ik in Cairns op zoek naar een autootje: ellenlange bustochten met mijn knieën in mijn nek vind ik namelijkniet zo'n prettig vooruitzicht. Hopelijk kan ik snel wennen aan het feit dat er links gereden en - nog erger - links geschakeld zal moeten worden...

Mijn volgende stop bij een grote stad is Brisbane, het paradijs voor surfers. Ik ben een complete surfnitwit, maar zoals ik mijn vorig blog als aangaf: het is een al lang gekoesterde wens om het ooit te leren. Dat wordt dan ook het hoofddoel van de tijd die ik in en rond Brisbane verblijf. Het zal even tijd nodig hebben om het onder de knie te krijgen (mijn broertje verzekerde me dat snowboardervaring écht geen voordeel is bij hetleren surfen), dus in Brisbane zal ik ook wel een tijdje blijven - al dan niet om mijn kas een beetje te spekken met één of ander doorsnee slechtbetaald studentenbaantje.

Nieuw-Zeeland
In oktober vlieg ik vanaf Brisbane naar Auckland, de meest noordelijke grote stad van Nieuw-Zeeland. Vanaf daar wil ik in vijf weken via Wellington zuidwaarts naar Christchurch reizen, waarschijnlijk met een georganiseerde backpackersbustour.Bij Nieuw-Zeeland denk ik voornamelijk aan uitgestrekte heuvellandschappen, gletsjers en verlaten bountystranden. Lijkt me geen onaangenaam uitstapje, dus. Vanaf Christchurch vlieg ik vervolgens terug naar het vasteland (nou ja, eigenlijk is Australië ook één groot eiland - maar dat terzijde).

Tot slot...
Ik land in Sydney. Omdat mijn tijd Down Underdan al bijna op is, zal ik in vliegende vaart de grote steden moeten 'doen': Sydney, de hoofdstad Canberra en tot slot Melbourne, waar vanaf ik weer terug huiswaarts zal keren.

Mijn reis lijkt zo een beetje beperkt (alleen de Oostkust van Australië en een snoepreisje naar Nieuw-Zeeland) - dat ben ik helemaal met je eens. Maar ik houd alle opties open: ik ben waarschijnlijk niet vijf maanden bezig met de reis van Cairns naar Brisbane, en dat betekent dat ik tussendoor tijd heb voor - bijvoorbeeld - uitstapjes naar het binnenland. Maar zoals ik in het begin al zei: dat ligt er maar net aan hoe het uitkomt. Ik plan liever te weinig dan te veel - dat geeft me de vrijheid om spontaan van koers te veranderen.

Voor zover de route. Mijn volgende blog zal waarschijnlijk de eerste zijn die daadwerkelijk in Australië geschreven is. Spannend!

Liefs, Simone

Afscheidsfeest

Op 15 april neem ik met een afscheidsfeestje afscheid van alle lieve mensen om mij heen. Natuurlijk kon ik niet gewoon een e-mailtje sturen, maar heb ik de gelegenheid aangegrepen om er iets speciaals mee te doen. Ik heb een filmpje gemaakt, die dient als uitnodiging.Check 'm op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=AuvERqY_-v8.

Liefs, Simone

Bijna.

Afgelopen zomer kwam uit het niets Het Idee aanwaaien. Niet het idee om een keer verder te reizen dan de gemiddelde kampeervakantie in Zuid-Frankrijk of studentenvakantieop een Grieks eiland: dat idee bestond al langer.

(Zo stond Indiabijvoorbeeld hoog op mijn lijstje. Dus riep ik heel hard dat ik zomer 2010 wel een paar maanden naar India zou gaan. Maar zoals dat wel vaker gaat met dingen die je heel hard roept voor je er uitgebreid je gedachten over laat gaan: ikmoest daar al snel op terugkomen. Ik, zonder enige alleenreiservaring, en met lang, blond haar, zou beter niet op dát vliegtuig kunnen stappen. Maar dat terzijde.)

Het Idee dus. Afgelopen zomer, uit het niets en op klaarlichte dag, besloot ik: ik ga naar Australië. Oh, en niet zomaar naar Australië, nee: een heel jaar naar Australië. En waarom dan naar Australië? Tja, dat is wel een mooi verhaal. Ik riep namelijk altijd heel hard dat ik niet zo per se daar naartoe hoefde. Iedereen ging daar al heen en ik ben niet graag iedereen. Ik zou toch wel een originelere bestemming kunnen vinden? Maar uiteindelijk gold ook hier: soms moet je niet zomaar dingen heel hard roepen. Toen ik er op die bewuste dag eens goed over nadacht, kwam ik tot de volgende conclusie: Australië heeft alles wat ik zoek ineen verre reis. Het heeft natuur (van regenwoud via woestijn naar skigebied) encultuur (vande aboriginalcultuurtot de hippe metropolen), en daarnaast: ik houd van strand en zee. Ik ben niet bijzonder trots op mijn studentikoze Griekse vakanties, maar wat ik nooit zal vergeten is mijn eerste proefduik aldaar. Ik was meteen verkocht. Bovendien is leren surfenookeen aljarenlang gekoesterde wens, en Australië is natuurlijk de surfnatie bij uitstek.

Een week nadat Het Idee ontstond zat ik bij een informatiebijeenkomst. En vanaf toen wist ik het zeker: ik ga! Dat de gemiddelde bijeenkomstbezoeker ongeveer 16 jaar was en zijn of haar ouders had meegenomen, interesseerde me niet zoveel. Stoere backpackers van mijn leeftijd mijden dit soort bijeenkomsten, besloot ik, en daarmee redde ik mijn dag. (Ik was toch niet helemaal naar Amsterdam afgereisd om me te laten doen afdruipenvanwege een paar scholiertjes,nog nat achter de oren, diehet allemaal van papa's centen zouden doen? Nee, dit varkentje zou ik in mijn eentje wel wassen. Ha!)

Vanaf toen ging het snel. Ik besloot om op 1 mei te vertrekken: op de Dag van de Arbeid op vakantie gaan vond ik wel een leuk statement. (Oké, dat is niet helemaal waar. De keuze voor 1 mei was volkomen arbitrair; dat van dat statement heb ik er later bij bedacht. Sorry daarvoor.) Maar dat was eigenlijk het makkelijkste van de hele voorbereiding, het kiezen van de vertrekdatum. Wat volgde was... veel. Heel veel. Voornamelijk papierwerk: ticket, visum, verzekering, credit card, internationaal rijbewijs, enzovoorts. Maar ook het hebben van drie baantjes om het allemaal te kunnen bekostigen. En het afronden van de bachelorfase van mijn studie was, sorry, IS, ook niet geheel onbelangrijk (ja, ik ben inderdaad al een jaar geleden begonnen en nee, ik heb nog steeds geen diploma).En ik kreeg ineens een leuke stage aangeboden, wat het afstuderen ook niet echt bevordert. Bovendien kwamen er bovenop deze logistieke en praktische zaken ook nog wat emotionele ontwikkelingen.

En opeens was ik niet meer zo de stoere backpacker. Want een combinatie van dat logistieke, praktische en emotionele gebeuren deed me besluiten: ik ga minder lang weg. (Opnieuw moest ik dus terugkomen op iets wat ik heel hard geroepen had('ik ga een heel jaar!').Ik hoor je denken: 'Ik zie een patroon'. Zeg maar niets. Ik weet het.) Ik sta volledig achter het besluit om eerder terug te komen, maar het was natuurlijk wel even wennen. Met toch een beetje schaamrood op de kaken moest ik mijn grote woorden en plein public terugnemen.

Goed. De huidige stand van zaken. Nog46 nachtjes slapen. Het inhoudelijke verhaal is wel rond- op de inhoud van mijn backpack na dan (sorry voor de slechte woordspeling). Of ik er mentaal al klaar voor ben? Dat valt te bezien: laatst plande ik een afspraak en besefte ik dat ik twee weken na die afspraak al in het vliegtuig zou zitten. Toen kwam het onverwachts weleven heel dichtbij... Toch zie ik er erg naar uit, want door de drukke tijd van de laatste maanden zal ik (hopelijk) extra kunnen genieten van de ontspannen sfeer in Australië.

Ik zal jullie tot december via dit blog op de hoogte houden van het wel en wee van Simone Downunder. Zo zijn jullie er toch een beetje bij.

Volgende keer: de route.

Liefs, Simone

P.S. Berichtjes achterlaten mag. Graag zelfs.